ഒരിക്കൽ നമ്മൾ വിധൂരതയിലേക്ക്
യാത്ര തിരിക്കും
ഒരു മധ്യവേനലവതിക്ക്
അന്ന് നിന്റെ കരങ്ങൾ
എന്റെ കരങ്ങളിൽമര്നിരിക്കും
നിന് ഇമകൾ ചെന്നിറപൂക്കളുടെ
കാറ്റെട്ടറ്റഞ്ഞിരിക്കും.....
എന്റെ മഴനീർ എന്റെ നിഴൽ മാത്രമറിയും
ഞാൻ സൂര്യാസ്തമനതിനായ് കാത്ത് നില്ക്കും .........
എന്റെ സ്നേഹം എൻ കൈകുമ്പിളിൽ
മിന്നാമിനുങ്ങിൻ കൂട്ടതെ തരും
അരുതെന്ന രഹസ്യം മെല്ലെയോതി
മിഴിനീർ നിറച്ചു പോകും
എന്നിട്ടും ഞാൻ സൂര്യാസ്തമനതിനായി കാത്ത് നില്ക്കും .........
എന്റെ നൊമ്പരം എൻ കവിൾത്തടങ്ങളിൽ
നനവാർന്ന ചുംബനം തരും
പിന്നെയും ഞാൻ സൂര്യാസ്തമനതിനായി കാത്ത് നിൽക്കും ...........
റബ്ബർപന്തുകൾ ,റിബെണുകൾ,പുഞ്ചിരിക്കും പാവകൾ ,
ചെഞ്ചായകൂട്ടുകൾ........ഒന്നുമേ വേണ്ട ....
ഞാനെൻ സൂര്യനോടൊത് അസ്തമിക്കും ..............................
..................................---------------------...................................
അഭിപ്രായങ്ങളൊന്നുമില്ല:
ഒരു അഭിപ്രായം പോസ്റ്റ് ചെയ്യൂ